Ruská cesta (Ruska Droga) – opis trasy

(Ruska Droga cały czas pnie się pod górę)

Ruská cesta (pol. Ruska Droga*) ma swój początek tuż za Runiną a koniec na polsko-słowackiej grani, tuż za Dziurkowcem (w stronę Jarabej Skały). Znana jest dobrze wśród miejscowych, którzy chętnie schodzą nią z Dziurkowca do Runiny. Pod względem trudności i długości jest porównywalna z zielonym szlakiem, prowadzącym z Runiny na Przełęcz pod Dziurkowcem, ale trochę bardziej dzika i o wiele mniej uczęszczana. W kilku miejscach oferuje ograniczone widoki. Długość trasy: nieco ponad 4 km (od centrum Runiny), czas przejścia: ok. 1,5 godz.

(Ruska Droga /kolor czerwony/ na mapie Gór Bukowskich. Na niebiesko odcinek z Dziurkowca do rozdroża).

Nazwa trasy związana jest z radzieckimi czołgami, które przejechały tędy w 1944 r. Było to w czasie operacji karpacko-dukielskiej, kiedy na obecnej polsko-słowackiej granicy starły się Armia Czerwona oraz niemiecka. Główne działania odbywały się na zachód od Gór Bukowskich, ale to właśnie przez ten rejon przeprawiły się radzieckie czołgi. Operacja podobno trwała kilka dni, bo najpierw czołgi musiały wjechać na grań, by potem móc z niej zjechać na drugą stronę. Trasę trzeba też było przygotować do przejazdu, m.in. wycinając część drzewostanu. Dziś tamten, jakby nie było, nie lada wyczyn upamiętnia tylko nieoficjalna nazwa drogi.

Opis trasy:

(Początek Ruskiej Drogi)

Trasa nie jest w żaden sposób oznaczona, ale nie powinna nastręczać trudności orientacyjnych. Wystarczy znaleźć jej początek, a potem droga sama nas poprowadzi. Należy tylko pamiętać, by trzymać się lewej strony. Znaleźć początek też jest bardzo łatwo.

Zaczynamy w centrum Runiny i wchodzimy na zielony szlak, który prowadzi na Przełęcz pod Dziurkowcem. Szlak wyprowadza nas ze wsi, szybko dochodzimy do miejsca zwanego Pšeničište**, gdzie krzyżują się zielony szlak na Przełęcz pod Dziurkowcem, z żółtym szlakiem, prowadzącym do Trzech Studzienek (słow. Tri studničky , wkrótce na blogu więcej o szlaku i miejscu).

My kontynuujemy wędrówkę zielonym szlakiem i wchodzimy na starą asfaltkę. Od teraz uważnie przyglądamy się drodze. Początkowo asfaltka prowadzi lekko pod górę, po czym wchodzimy na najwyżej położony punkt tego krótkiego odcinka asfaltki, za którym droga prowadzi w dół. Miejsce to jest dobrze widoczne. Zatrzymujemy się w tym najwyższym puncie. Po naszej prawej stronie widzimy drogę wchodzącą do lasu. To początek Ruskiej Drogi.

(Na prawo w krzakach drewniana studzienka. Tu skręcamy w lewo.)

Wchodzimy na drogę i wkrótce (po przejściu ok. 300 metrów od rozstania z asfaltką) dochodzimy do rozdroża, przed którym stoi stara drewniana studzienka (po prawej stronie drogi). My wybieramy tę lewą drogę. Początkowo idziemy po dosyć szerokiej ścieżce, częściowo zarośniętej, ale dobrze widocznej. Wkrótce dochodzimy do miejsca, gdzie od naszej ścieżki zaczynają odchodzić podobne drogi w prawo, często ostro w górę. Pamiętamy, by trzymać się lewej strony i że Ruska Droga nie prowadzi po dużych stromiznach.

Po jakichś dwóch kilometrach (od centrum Runiny) droga lekko skręca w prawo i lekko zawraca, by po krótkim czasie odbić w lewo i teraz już prowadzić nas mniej więcej w kierunku północno-wschodnim. Wkrótce trasa przechodzi w dość wygodną szeroką leśną aleję i tą aleją cały czas idziemy w górę.

Po przejściu ok. 3,5 km (od centrum Runiny) dochodzimy do rozdroża. Nasza droga kończy się i łączy się z przebiegającą prostopadle do niej leśną aleją, biegnącą w prawo (na szczyt Wielkiego Bukowca) i w lewo (na szczyt Dziurkowca). My wybieramy skręt w lewo (w stronę Dziurkowca) i po kilkudziesięciu metrach dochodzimy do miejsca, gdzie od tej drogi, którą teraz idziemy, w prawo odbija kolejna leśna aleja. Wchodzimy na tę aleję (czyli opuszczamy tę prowadzącą prosto na Dziurkowiec, a wybieramy tę w prawo).

(Rozdroże. Prosto droga na Wielki Bukowiec, w prawo Ruska Droga.)

Teraz już tylko kilkaset metrów bardzo łagodnie pod górę idziemy tak, jak nas prowadzi dosyć szeroka droga. (Uwaga! Jeśli natrafimy na odchodzącą od naszej drogi ścieżkę, na tym ostatnim odcinku trzymamy się tej szerszej drogi). Pod sam koniec trasa trochę się jeszcze wije, po czym wychodzimy z lasu na polsko-słowacką grań jakieś 150-200 m za szczytem Dziurkowca.

Kilka uwag:

Szłam tą drogą kilka razy i nigdy się nie zgubiłam. Wystarczy tylko być uważnym, trzymać się drogi i na pewno damy sobie radę.

Przez Ruską Drogę nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Jeśli coś się stanie i będziesz zmuszony wezwać pogotowie górskie, ubezpieczenie (które musisz wykupić wybierając się w góry Słowacji, by nie płacić za ewentualną akcję ratowniczą) nie uzna zasadności wypłaty i za akcję ratunkową zapłacisz z własnej kieszeni! Na Ruską Drogę wchodzisz więc na własną odpowiedzialność !!

Na Ruską Drogę możemy też wejść z Dziurkowca. Na pewno na jego szczycie widzieliście wydeptaną w trawie ścieżkę, która prowadzi do lasu. Jeśli tą ścieżką wejdziecie do tego lasu, zobaczycie kolejną, która doprowadzi was do rozdroża, gdzie Ruska Droga przecina się z drogą prowadzącą z Dziurkowca na szczyt Wielkiego Bukowca. W pewnym momencie ścieżka ta może się ucinać, wtedy trzymamy się grani (czyli pilnujemy, by po naszej lewej i prawej stronie teren opadał w dół). Odcinek od Dziurkowca do rozdroża nie jest fragmentem Ruskiej Drogi. Na rozdrożu skręcamy w prawą drogę i teraz cały czas, aż do asfaltki, trzymamy się prawej strony.

Ruska Droga może być elementem wycieczki Runina – Ruska Droga – Dziurkowiec – Przełęcz pod Dziurkowcem – Runina.

Jeśli ktoś ma w planach przejście grani Wielkiego Bukowca, powinien najpierw przejść Ruską Drogę z Dziurkowca. Pozwoli mu to zobaczyć, z jakim terenem będzie miał do czynienia i sprawdzić, czy sobie poradzi. Jeśli dla kogoś przejście Ruskiej Drogi oraz odcinka z Dziurkowca będzie zbyt wymagające orientacyjnie (zapomnijmy o GPS-ach!), to nie powinien wybierać się na Wielkiego Bukowca.

Czy przejście Ruskiej Drogi jest legalne? Zgodnie z regulaminem słowackiego Parku Narodowego Połoniny (NP Poloniny) turysta ma obowiązek poruszać się tylko (!) po wyznaczonych szlakach turystycznych.

*słowackie słowo ruská oznacza rosyjska. Biorąc jednak pod uwagę, że nazwa drogi wiąże się z przemarszem Armii Czerwonej, uważam, że lepiej pasuje tłumaczenie „ruska”, bo słowo to u nas kojarzy się z Rosją radziecką.

**miejscowi nazywają to miejsce Pšeničište, ale ostatnio pojawiła się w tym miejscu tabliczka z nazwą Pod Vysokou Kýčerou.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *